طراحی در اصفهان، نیازمند درکی عمیق از هندسه، نور و دیالوگ میان درون و بیرون است. در قامت معمار این اثر، هدف من خلق ساختاری بود که به جای تحمیل حجم خود بر بستر شهر، با آن درآمیزد و همچون ارگانیسمی زنده نفس بکشد. این مجتمع مسکونی، تقاطع جسورانه‌ی سختیِ ماده و لطافتِ حیات است؛ روایتی از معماری که ریشه در واقعیتِ فیزیکی و نیازهای زیستی انسان معاصر دارد. در سازماندهی این بنا، نمای ساختمان به هیچ‌وجه پوسته‌ای صلب و بی‌تفاوت نیست. من سطوح بافت‌دار و شیاردارِ روشن را با خطوطی نرم و منحنی تراش دادم تا صلابت متریال، در برابر سیالیت فضا و دعوت‌کنندگیِ محیط منعطف شود. این انحناهای نرم در لبه‌ی بالکن‌های عمیق، بازشوها و مسیر ورودی، مرزهای خشک هندسی را می‌شکنند و تعاملی پویا میان بیرون و درون برقرار می‌کنند. در کنار این احجام توپر، سطوح شفاف و وسیع شیشه‌ای تضادی هدفمند خلق کرده‌اند تا فضاها از نور طبیعی سرشار شوند و در عین حال، حریم و محرمیتِ سکونتگاه حفظ گردد. آنچه این کالبد را به تکامل می‌رساند، حضور محاسبه‌شده و ساختاریِ طبیعت است. پوشش گیاهی در این معماری یک الحاقیه‌ی تزئینی نیست؛ بلکه عنصری هم‌وزنِ آجر، بتن و شیشه است که با ماهیت بنا ادغام شده است. گیاهانی که از دل تراس‌ها، لبه‌های منحنی و جداره‌ها به پایین سرازیر شده‌اند، این ساختار را به دیواری سبز، تپنده و فعال بدل می‌سازند. این درهم‌تنیدگی باعث می‌شود بنا در فصول مختلف تغییر چهره داده و با زمان حرکت کند. تک‌تک دیتیل‌ها، از بافت عمودیِ روی بدنه‌ها که بر کشیدگی نما تأکید دارند تا سایه‌روشن‌های عمیقی که در ساعات مختلف روز بر شکستگی‌ها نقش می‌بندند، با وسواسی هنرمندانه و معمارانه طراحی شده‌اند. این پروژه بیانیه‌ای است کالبدی برای زیستن؛ ساختاری که با بستر خود در گفتگویی دائمی است و کیفیت سکونت را به تجربه‌ای کاملاً ملموس، فیزیکی و معاصر ارتقا می‌دهد.