ساختمان مسکونی 9 طبقه شامل یک زیرزمین با کاربری پارکینگ، انباری و تأسیسات، طبقه همکف با پارکینگ و لابی، و 7 طبقه مسکونی که در هر طبقه دو واحد 125 و 145 متر مربعی با امکانات فرعی حداقلی به منظور یک ساختمان اقتصادی طراحی شده است. این ساختمان به عنوان یک عنصر شهری، تأثیر اجتناب‌ناپذیری بر محیط شهری دارد. با در نظر گرفتن این تعامل و بازتعریف رابطه بین ساختمان و شهر، در فرایند طراحی تصمیم گرفتیم با ایجاد بُعد و عمق بصری، نمای ساختمان را از یک سطح مرزی با بافت شهری به فضایی میانی تبدیل کنیم. به طوری که نما، بستری برای شکل‌گیری روایت‌های مختلف از فعالیت‌های داخل ساختمان و جریان زندگی در ساختار شهری باشد. یکی از معیارهای اصلی این پروژه، مورفولوژی ساختمان مسکونی با دو پَخ در دو طرف بود که هدف آن بهبود کیفیت زندگی واحدها و جلوگیری از تکرار طراحی ساختمان‌های مجاور بود. برش‌هایی که در بخش‌های پَخ‌ها ایجاد شد، مبنای اولیه طراحی این حجم سیمانی بود. با این برش‌ها، فضاهای پر و خالی در بازی نور و سایه نمایی پویا ایجاد کرده و علیرغم طرح یکسان، واحدها با چشم‌اندازهای متفاوت و هویتی مستقل ظاهر شدند. همسایگان پروژه ساختمان‌هایی با پنجره‌ها و پَخ‌های مشابه در هر دو طرف بودند. محدودیت‌های نما و پلان نیز پروژه را به ساختمان‌های مجاور شبیه کرد. همچنین، با توجه به اینکه مسئله اصلی در طراحی آپارتمان‌ها جای پارک است، پله‌ها و آسانسورها در بهترین موقعیت قرار گرفتند تا حداکثر تعداد پارکینگ را فراهم کنند. عرض کم زمین، تراس و محدودیت‌های مربوط به جایگذاری بازشوها و نورگیری نیز به محدودیت‌های نمای ساختمان اضافه شد. با برش بخش‌هایی از پَخ‌ها، تقسیمات دو بخشی واحدها به تقسیمات سه بخشی تبدیل شدند. نورگیری دو فضای اصلی آشپزخانه و نشیمن از نما و جایگذاری تراس در جلوی یکی از این فضاها، فضاهای باز و نیمه‌باز را تشکیل داد. نبود فضای سبز یکی از مشکلات بود. با حفر فضای بین دو رمپ، باغی در سطح زیرزمین ایجاد شد که علاوه بر نورگیری و تهویه زیرزمین، نمایی جذاب نیز به وجود آورد.